Toen ik een meisje was, reed mijn moeder geen auto.
Ze fietste overal naartoe — ook voor de boodschappen.
Mijn vader werkte als monteur bij een klein lokaal bedrijf. We hadden het goed — hij verdiende genoeg — maar er was weinig extra.
We deden boodschappen bij de Aldi, de goedkoopste supermarkt in de buurt. En ik háátte het.
De rommel, de vreemde merken, de ongemakkelijke sfeer.
Het voelde altijd alsof wij daar niet thuishoorden.
Mijn moeder moest soms twee of drie keer op een dag terug, gewoon om alles op haar fiets te kunnen dragen.
Ik weet nog dat ik dacht: Wat er ook gebeurt in mijn leven — nooit dat.
Dus ik deed het tegenovergestelde.
Decennialang.
Biologische markten. Exclusieve merken. Chique winkels.
Niet omdat ik dat diep vanbinnen echt wilde —
maar omdat er iets in mij nog steeds probeerde níet haar te zijn.
Zelfs lang nadat ze was overleden. Zelfs lang nadat ik volwassen was.
Ik hield een identiteit aan, door me af te zetten aan haar identiteit.
Ik had niet door dat ik nog steeds in verzet stond tegen iets wat ik eigenlijk nooit echt mijn keus was.
Maar nu… nu ben ik midden in de veertig.
Vanalles is gewijzigd in mijn leven—
de baan, het huis, het dorp, het huwelijk,
zelfs de lagen van identiteit waar ik ooit aan vastklampte voor veiligheid.
En ik ben een leven aan het opbouwen dat echt bij mij past. De mij onder de sneeuw zeg maar.
Een leven dat van binnen naar buiten ontstaat.
En vandaag gebeurde er iets wonderlijks.
Eén van de laatste oude overtuigingen — dat geheime mapje genaamd nooit Aldi — loste stilletjes op.
Ik liep de Aldi binnen, vlak bij mijn huis,
en voor het eerst kromp ik niet ineen.
Ik voelde geen schaamte.
Ik speelde geen rol voor het onzichtbare publiek dat ik vroeger altijd in mijn hoofd met me meedroeg.
Ik liep gewoon. Aanwezig. Stil. In mezelf.
Ik pakte verse groenten, fruit, eieren, aardappels, vlees.
Ik gaf niks om merken.
Ik gaf niks om verpakkingen.
Ik gaf niks om wie me zou zien.
Ik bespaarde tijd. Ik bespaarde geld.
Maar bovenal — ik bleef bij mezelf. Geen gedachtes, geen emoties.
En toen drong het tot me door: dít is hoe hersenbanen echt herschreven worden.
Niet in de therapie-stoel.
Niet met affirmaties.
Maar in het gangpad van een plek waar je ooit zwoer nooit te zullen zijn.
Dit ging niet over de winkel.
Dit ging over het moment waarop ik het oude patroon herkende, het losliet, en iets anders koos.
En met die nieuwe keuze kwam een nieuwe ervaring.
En die nieuwe ervaring herschreef het oude gevoel —
niet door het te bevechten, maar simpelweg door iets nieuws te leven.
Dát is waar de IK-Methode over gaat.
Inzicht.
Kiezen.
en een nieuwe realiteit. Zeker alle andere supermarkten blijven. Maar nu als vrije keus. Als overvloed.
Minieme verschuivingen.
In het echte leven.
Die alles veranderen.
En ja — ik liep naar buiten met een glimlach.
En misschien, voor het eerst,
gleed ik niet in een identiteit,
maar bleef ik gewoon mezelf.
En misschien is dat precies het punt.
Dit was niet zomaar een boodschap.
Het was een herschikking. Een herclaiming. Een wederopstanding van waarheid.
Want lange tijd dacht ik dat waarde een prijskaartje had.
Dat iemand zijn betekende: shoppen als iemand.
En dat alles daaronder automatisch falen was.
Maar nu…
Nu doe ik boodschappen als iemand die weet dat haar tijd heilig is.
Ik kook als iemand die weet dat eenvoud liefde is.
Ik leef als iemand die eindelijk thuis is in zichzelf.
Ik jaag geen identiteit meer na — ik wandel als het veld.
En vandaag liep ik door de Aldi met drie volle tassen,
en geen spoor van schaamte.
Ik ben niet ‘laag’. Ik ben rijk.
Rijk aan tijd.
Rijk aan aanwezigheid.
Rijk in het ritme van een leven dat écht het mijne is.
Laat ze maar praten.
Ik leef niet langer om gezien te worden —
ik leef om te zien.
Om te voelen. Om te creëren. Om deze aarde te bewandelen in verbinding en vrijheid